13 Juli

Ik beloofde 13 juli, na onze vakantie, een nieuwe blog. Die kwam niet. Ik wachtte op nieuws over Bradley Beal, zodat ik weer eens een mooi pleidooi over mijn Phoenix Suns kon houden. Nadat ook Kevin Durant naar Houston is verhuisd, breekt er een nieuwe tijd aan in The Valley. Ik wilde het hebben over Thunder als kampioen, de achilles van Haliburton, upgrades in Denver, trades die mij hebben verrast, de tussenstand in de WNBA en gewoon zaken die verder nog ten tafel zijn gekomen.

Maar soms gebeurt er iets waardoor alles op de achtergrond wordt geplaatst. Wanneer duidelijk wordt dat basketbal echt van ondergeschikt belang in mijn leven is. Natuurlijk blijft het belangrijk voor mij, natuurlijk blijf ik er over schrijven. De laatste tijd staat mijn hoofd er gewoon niet naar en ik weet ook nog niet hoe dat de komende tijd eruit gaat zien.

Zonder teveel in details te treden kregen wij slecht nieuws te horen wat al het andere in perspectief zet. Conclusie: familie (en vrienden) is het allerbelangrijkste in het leven voor mij, daar kan geen sport, baan, vrijetijdsbesteding of wat dan ook tegenop boksen. Dan schuif ik simpelweg alles op zij. Dus even wat minder Visie Van Veldman, hoe fijn ik het ook vind om te schrijven.

Wat de komende tijd ook gaat gebeuren en hoe alles ook gaat lopen, één ding is zeker mijn schrijfwerk komt op een lager plan te staan. Als ik zin en tijd heb schrijf ik, zo niet dan maar even niet. Er komt een moment dat ik het weer consequenter zal oppakken, maar nu even niet. Nu gaat mijn aandacht naar belangrijkere dingen.

We moeten gezegend zijn wanneer we gezond en gelukkig zijn. Wanneer onze gezondheid of die van onze naasten op het spel staat, is dat waar we ons op moeten richten. Ik besef met ook vandaag maar weer eens dat ik in mijn handen mag knijpen dat ik gelukkig en gezond ben. Ik hoop op jullie begrip. Visie Van Veldman is nog lang niet gestopt. Alleen doen we het nu even rustiger aan.