Eventjes Geduld

Serieus mensen echt nog maar heel eventjes. Gelukkig gaan ze dan weer beginnen. Het heeft voor mijn gevoel nu wel echt veel en veel te lang geduurd. Dinsdagavond (of woensdagnacht bij ons) is de start van een nieuwe NBA seizoen. Knicks tegen Celtics, Timberwolves tegen Lakers.

Op de Olympische Spelen na vond ik het een saaie zomer op basketbalgebied. Waar moest ik in vredenaam over schrijven? Over KAT naar de Knicks voor Randle naar de Wolves? Over Bronny en LeBron? Over DeMar naar Sacramento of Caruso naar OKC? Over aprons? Over de lange Edey en de kleine Yuki Kawamura bij Memphis? Over Zach Lavine en Nikola Vučević die nog steeds bij de Bulls zitten? Over George naar Philly? Over Tyus Jones en Monte Morris, de twee guards in de NBA met de minste turnovers, die alleen al door de feit Phoenix kampioen gaan maken?

Ik had er gewoon even geen zin in. Het boeide me niet, het greep me niet, ik wist de saaiheid niet in woorden te toveren naar een blog. Tot… ik weer mijn favoriete basketbal podcast No Dunks ging luisteren en beetje bij beetje weer interesse kreeg in basketbal, met in het bijzonder de NBA. Soms moet je ook gewoon de dingen bij naam noemen.

De afgelopen jaren heb ik bijna onafgebroken Blogs geschreven. Vorig jaar en nog meer dit jaar is daar de klad in gekomen, omdat ik mij er niet toe kon zetten. Ik volgde de sport op de voet, heb inmiddels zelf weer veel meer plezier in het spelletje, maar ik was schrijfmoe geworden. Ik heb nog wel een aantal stukken geschreven, maar vond ze gewoonweg niet goed genoeg. Wie weet haal ik ze ooit nog uit de hoge hoed.

Voor de vaste lezers: mijn oprechte excuses. Ik had beter kunnen zeggen dan ik er geen lol meer in had, dan steeds met andere beloftes te komen. Daarom beloof ik hier ook niks, alleen dat nu het NBA seizoen weer begint, ik regelmatig mijn mening daarover zal posten. Ik hoop met grote regelmaat. We gaan het zien. Het seizoen is lang.

Jullie hebben eventjes geduld moeten hebben, maar Visie Van Veldman is terug.