25 Jaar

25 Jaar. Voorbij gevlogen. Met een lach en een traan. Gelukkig gloriëren de mooie momenten. Op 28 januari 1998 werd ik officieel lid van BV Hoogeveen. Gisteren was mijn 25-jarig jubileum. Ik ben er trots op!

Ik heb met niets of niemand een langere relatie dan met basketbal (op mijn familie na). Basketbal is er altijd voor mij geweest. Vooral tijdens goede dagen, maar ook zeker in slechte dagen wanneer ik steun nodig had. En zoals met echte relaties verliepen de afgelopen 25 jaar met ups-and-downs. Maar ik heb nooit overwogen te stoppen.

Vooral de beginjaren waren niet leuk. Ik werd (onbewust) gepest, hoorde er niet helemaal bij. Het heeft mij wel gelijk één van de belangrijkste levenslessen gegeven: ook als is het dal nog zo diep, je moet altijd doorzetten. Er komt een tijd dat het wel positief gaat zijn. Dat is gebeurd. Van bankspeler met maximaal een minuut spelen, tot rotatiespeler, tot basisspeler. Veel talent heb ik niet voor basketbal, maar hard en vooral vaak trainen heeft er voor gezorgd dat ik het toch op een redelijk niveau heb gespeeld.

Eerst vooral met een verdedigende taak. De hele wedstrijd lang de spelverdelers van de tegenstander full court bezighouden. Die werden helemaal gek. Ik was gewoonweg de snelste van het veld. Haalde je me in, dan stond ik al weer voor je. Daarnaast mocht ik lekker flyeren over de zijkant in een fastbreak als forward.

Bij mijn overstap naar mijn volgende club werd ik spelverdeler. Enerzijds bij gebrek aan beter, anderzijds omdat ik het spel goed kon opzetten. In Zwolle kwam ik er achter dat ik ook nog redelijk van afstand kon schieten, wat ik in Hoogeveen nauwelijks deed. Veel overtime-potjes gespeeld en gewonnen. Zonder Hoogeveen tekort te doen, heb ik bij Be Quick de beste tijd gehad. Altijd strijdend tot de laatste seconde.

Bij Dunatos heb ik eventjes wedstrijden gespeeld, waar ik zelfs soms de langste man was en centers moest gaan verdedigen. Drie clubs, drie verschillende rollen. Maar het plezier om in de auto te zitten naar wedstrijden was er niet meer. Daarom besloten om alleen nog op maandagavond recreatief een balletje te gooien.

Nu is dan wel het moment gekomen dat ik twijfel of ik moet stoppen. Niet omdat ik de sport niet meer leuk vind; integendeel. Ik houd nog steeds heel veel van basketbal. Het volgen ervan en schrijven erover begin ik alleen leuker te vinden, dan het zelf te doen. Een wijs man zei ooit eens: ‘when you pick up the ball, you pick up your life.’ De vraag: moet ik stoppen en kijken of hij gelijk heeft? Of blijf ik gewoon doorgaan en komt het plezier vanzelf terug?

Ik word ouder. Het gaat allemaal (veel) langzamer. Ook eigen schuld, want ik sport veel te weinig. Omdat ik altijd een trainingsbeest ben geweest, maar het nu nauwelijks doe, is mijn niveau vaak belabberd. Trainen is voor talentlozen. Mensen zoals ik dus.

Of ik ga stoppen, bekijk ik na het seizoen. Dit jaar maak ik af. Ik kan niet zomaar breken met basketbal. Dat voelt als breken met mijn leven. Zo diep zit het in mij. Denk niet dat ik het nog eens 25 jaar volhoudt, maar hoop er stiekem toch nog een paar jaar bij aan te knopen.

Bedankt basketbal voor alles wat je voor mij hebt betekent. Zonder jou was ik niet de man die ik nu ben. Daarvoor schieten woorden tekort.