Olympische Spelen

De Olympische Spelen hebben mij altijd geboeid. Dit werd nog meer nadat ik in 2008 live aanwezig was bij de Spelen van Beijing. Ik zag daar Usain Bolt sprinten, Messi voetballen, onder andere de hockey dames goud behalen en mocht aanwezig zijn bij de sluitingsceremonie. Om uiteindelijk ’s avonds de medailles te vieren in het Holland Heineken House. Het maakte diepe indruk op mij. Daarom kijk ik er tegenwoordig ook op een andere manier naar de Spelen.

Alle jaren inspanning die de atleten er in hebben gestopt om het beste uit zichzelf te halen. Pieken op het juiste moment. Iedereen neemt zijn eigen verhaal mee. Helaas kan het niet altijd lukken. Deze Olympische spelen zijn jammer genoeg alweer voorbij. Ze waren uitermate succesvol voor Team NL. Ik heb genoten.

Van basketbal heb ik weinig gezien. Drie potjes van de heren 3 x 3. Moedig gestreden, reclame voor de sport, geen medaille. Daarnaast zag ik de laatste vijf minuten van VS tegen Frankrijk. Tot op het laatste moment spannend. Dat bracht mij terug naar 2008. Ik zag basketbal niet in het stadion, maar in een sportzaak waar ik toevallig was. Met een mannetje of 30 van verschillende werelddelen keken wij naar Spanje tegen VS. Een bijzondere, toevallige ervaring. Eentje die mij altijd bij zal blijven.

Ik zou het leuk vinden om in Parijs het Nederlands basketbalteam te zien spelen (mannen of vrouwen). Ik kijk alle sporten waar Nederland aan meedoet en kijk daarom nauwelijks naar mijn eigen sport. Ook al vind ik dat de beste moet winnen, ik juich toch het hardste voor Oranje, chauvinistisch als ik ben. Daarom gaat het mij een extra dimensie geven wanneer de Orange Lions mogen aantreden.

Gelukkig hoeven wij niet lang te wachten, want over drie jaar is het alweer zover. Het positieve is dat dan de wedstrijden op schappelijkere tijden voor ons worden uitgezonden. Hopelijk weer net zo succesvol als deze editie. En met een Nederlands 3 x 3 en 5 x 5 team in de gelederen. Ik kijk er nu al naar uit!