Oma Mieke

U kent mij inmiddels beter dan dat ik u ken. Sinds vorige week hebben wij één ding gemeen: een eigen rubriek in de nieuwsbrief van onze basketbalclub Dunatos. Het deed mij goed te ontdekken dat ik er een fan bij heb. Uiteindelijk is dat de reden dat ik ben begonnen met schrijven.

Ik vind het leuk dat u elke week de nieuwsbrief intensief leest en van commentaar voorziet. Het is dan ook geheel terecht dat u nu uw eigen plekje heeft. Een basketbalclub is niks zonder een trouwe aanhang. Het doet mij deugd dat er een oma zo betrokken is bij de vereniging van haar kleinkinderen.

Ik had zelf hele lieve oma’s, maar volgens mij hebben ze nooit bij mij op de tribune gezeten. Dit komt voornamelijk omdat ik te laat met basketbal ben begonnen en zij de kans niet hebben gekregen. Dan lees ik uw fanatieke reacties en uw betrokkenheid, dat brengt mijn gedachten terug naar hen. Want altijd geïnteresseerd in alles wat ik deed, ook al begrepen zij het niet altijd.

Ik waardeer het wanneer iemand de moeite neemt om mijn blog te lezen en er een reactie op geeft (schriftelijk dan wel mondeling). Naast uw respons, heb ik een vast groepje mensen dat reageert en steeds meer volgers op mijn website. De meeste trouwe lezers zijn mijn vriendin, mijn beste vriend Ahmed, tante Yvon (de tante van mijn vriendin), Jacco van mijn oude basketbalvereniging en u oma Mieke. Dank daarvoor.

Helaas hebben mijn oma’s nooit mijn blogs kunnen lezen, maar ik weet zeker dat ik er twee fans bij had gehad. Waarschijnlijk hadden zij de digitale weg niet bewandeld, dan had ik het elke week aan hen voorgelezen.

Wat dat betref mis ik mijn oma’s wel, ook al leven ze heel lang niet meer. Daarom moedig ik u aan, vooral door te gaan met uw activiteiten om uw kleinkinderen en Dunatos te steunen. Voor mij voelt u nu een beetje als mijn eigen oma. En kijk ik elke week weer uit naar uw respons.

Oma Mieke mag ik u adopteren?