Mamba Out

“Basketballegende Kobe Bryant (41) overleden bij helikoptercrash”. Het pushbericht van NU.nl bevestigt het nieuws dat mij net is verteld door mijn beste vriend. Even gaat er een rilling door mij heen. Persoonlijk heb ik niet veel met Kobe, toch raakt het me. Naast Kobe komen er acht mensen om, waaronder zijn 13-jarige dochter Gianna. Nu, een week later, is de basketbalwereld nog steeds ondergedompeld in rouw. Het laat de impact zien die één man op onze sport heeft gehad.

Twintig jaar lang speelde Kobe Bryant het licht uit zijn ogen. En die van zijn tegenstanders. Hij had maar één doel: de beste zijn in zijn geliefde sport basketbal. Ik groeide al basketballend met hem op. Ik zag een jonge man van 18 de NBA in komen en inderdaad één van de beste basketballers ooit worden. De Michael Jordan van zijn tijdperk. Veel basketballers wereldwijd zijn geïnspireerd door Kobe. En door zijn “Mamba Mentality”. De mentaliteit om steeds op zoek te gaan naar antwoorden om beter te worden. De constante nieuwsgierigheid om dingen uit te zoeken. Altijd maar doorgaan, nooit opgeven, het beste uit jezelf halen. Soms de pijn op zij zetten. Mentaal altijd sterk zijn.

Wat mij bij blijft is dat Kobe Bryant altijd maar door speelde. Ik hoorde deze week dat hij zich door 141 blessures heeft heen gevochten. Waar anderen zouden opgeven, ging hij door, tenzij hij echt niet meer verder kon. Zoals het moment dat Kobe een achillespeesblessure oploopt, maar toch nog de kracht vindt de twee toegekende vrijeworpen te nemen en te raken. Om vervolgens na een langdurige revalidatie zijn carrière niet te eindigen met een blessure, maar met 60 punten in zijn laatste wedstrijd tegen de Jazz.

Het zegt alles over de speler Kobe Bryant. Die zijn speech na deze laatste wedstrijd eindigde met de twee woorden “Mamba Out”. Refererend naar zijn bijnaam Black Mamba. Vernoemd naar de slang die een huurmoordenaar in Quentin Tarantino’s film “Kill Bill” gebruikt om iemand anders te vermoorden. Een bijnaam die Kobe zichzelf had gegeven na een moeilijke periode van zijn leven in 2003 en 2004. Hij werd beschuldigd van verkrachting van een 19-jarig meisje. Hij wilde zijn leven op en naast het veld scheiden. Op het veld Black Mamba, Kobe erbuiten. Een zwarte bladzijde in zijn leven. Ook een reden om zijn oude rugnummer 8 te verruilen voor rugnummer 24. Een nieuwe frisse start. Van jonge jongen, naar volwassen man.

Kobe werd een voorbeeld voor velen. Niet alleen op het basketbalveld, maar ook daarbuiten. Hij inspireerde mensen over de hele wereld. Afgelopen week was dit ook te zien in de internationale sportwereld. Zo eerden onder andere tennissers, voetballer en ijshockeyers hem. Door bijvoorbeeld zijn shirt te gebruiken, zijn rugnummer te gebaren of mee te dragen op een tenue. Het meest indrukwekkende blijft toch de stiltes tijdens de NBA-wedstrijden. Het aflaten gaan van de 24- of 8-seconden klokken, de filmpjes ter nagedachtenis aan hem. Vooral afgelopen vrijdag in de eerste thuiswedstrijd van de Lakers. Kippenvel.

Bij leven al een legende. Zijn resumé: vijf NBA titels, een MVP Award, twee Finals MVP Awards, 18 keer NBA All-Star, vier keer NBA All-Star MVP, 15 keer All NBA selectie, Slam Dunk kampioen, 12 keer All-Defensive Team selectie, NBA All-Rookie Team, Wereldkampioen met Team USA en twee keer Olympisch kampioen. Slechts een greep uit alles wat Kobe Bryant heeft bereikt.

Na twintig jaar op het hoogste niveau te hebben gespeeld, wilde Kobe gaan genieten van het belangrijkste in zijn leven: zijn gezin. In het openbaar was hij altijd te zien met zijn dochters en de aandacht die hij hun gaf. Een voorbeeld vader. Daarnaast richtte hij zijn eigen basketbalschool op om (jonge) spelers uit de NBA te helpen zich verder te ontwikkelen. En coachte hij zijn dochter Gianna. Die de droom had hetzelfde als haar vader te bereiken binnen vrouwen basketbal. Mambacita. Helaas mocht het niet zo zijn. Voor beiden is het leven te vroeg gestopt.

Op zulke momenten besef ik mij nog meer hoe snel het leven voorbij kan zijn. Dat we aan de ene kant er alles moeten uithalen wat er in zit, maar aan de andere kant ook vaker stil moeten staan bij wat we hebben. Blij moeten zijn met onze familie, meer moeten genieten van onze vrienden. En af en toe wanneer het zo voelt gewoon de telefoon moet pakken om te zeggen dat wij van iemand houden of te vragen hoe het met iemand gaat. Het kost geen moeite, het geeft je meer vreugde. Misschien is dit voor mij wel de belangrijkste boodschap die ik haal uit het overlijden van Kobe Bryant.

“Heaven is a playground”. En die is nu twee basketballers rijker. Een plek waar Kobe en zijn dochter Gianna nu waarschijnlijk zullen spelen. Wij kunnen helaas niet meer genieten van hun aanwezigheid. Te jong, te vroeg, maar gelukkig samen. Rust in vrede Black Mamba en Mambacita. De herinneringen zullen altijd blijven.

Mamba Out. Voor altijd.