Onverwachte Gast

Wie weet wat Hank Beenders, Swen Nater en Geert Hammink met elkaar verbindt? Grote kans dat alleen echte basketballiefhebbers dit weten. Als ik de naam Dan Gadzuric noem, gaat er dan een belletje rinkelen? Misschien nog steeds niet. Bij Francisco Elson wellicht al bij meer mensen. En Rick Smits? Die naam klinkt bij de meeste Nederlanders wel bekend. Dit zijn ze: de zes Nederlanders die het als speler tot de NBA hebben geschopt.

Van hen was Dan Gadzuric op 26 april 2022 de laatste die speeltijd kreeg in de NBA. Rick Smits blijft onbetwist de beste basketballer die Nederland ooit heeft voortgebracht en werd zelfs All-Star. Slechts één van deze zes mannen veroverde een kampioensring, al was het met een bescheiden rol: Francisco Elson, in 2007 met de San Antonio Spurs.

Elson roept bij mij een wat vreemde herinnering op. Voor een opdracht van mijn schrijfopleiding moest ik iemand kiezen over wie ik een biografie kon schrijven. Mijn keuze viel op Elson, de enige Nederlandse NBA-kampioen. Ik zocht contact via LinkedIn, en hij reageerde vlot en enthousiast. Daarna deed ik mijn voorstel. Je raadt het al: nooit meer wat van gehoord.

In ons kleine kikkerlandje zijn we niet bepaald verwend met succesvolle basketballers. Je zou denken dat een land met gemiddeld de langste mensen ter wereld de bakermat is van basketbaltalent, maar helaas. Basketbal zit hier niet in de cultuur, er is een groot gebrek aan populariteit van onze mooie sport. En… lange Nederlanders missen vaak de finesse die op topniveau zo cruciaal is. Het is plomp en traag tegenover een competitie die vraagt om snelheid en souplesse.

En toch… is er hoop. Afgelopen zomer, in de NBA Draft, koos Golden State Warriors voor het eerst sinds 2009 weer een Nederlander: de 2,13 meter lange Quinten Post, met de 52e pick. Naast hem kregen drie andere Nederlandse spelers, niet gedraft, de kans zich te bewijzen in bij een NBA-team: Jesse Edwards bij de Minnesota Timberwolves, Tristan Enaruna bij de Boston Celtics en Malevy Leons bij de Oklahoma City Thunder.

Edwards en Post tekenden een “two-way contract” met hun teams. Dit betekent dat ze het merendeel van hun wedstrijden spelen voor het opleidingsteam in de G-League, maar dat ze op elk moment kunnen worden opgeroepen voor het NBA-team. De kans is er dus, na al die jaren, dat we eindelijk weer Nederlanders in de NBA in actie gaan zien. Enaruna en Leons kregen aanvankelijk het bericht dat er geen plek voor hen was in het NBA-team, maar dat ze wel welkom waren bij de G-League-teams, Maine Celtics en Oklahoma City Blue.

Tot mijn verrassing verscheen er afgelopen donderdagavond ineens een pushbericht op mijn telefoon. Leons, die indruk had gemaakt in de Summer League, kreeg door het vertrek van een andere speler een normaal NBA-contract aangeboden bij de Thunder! En toen gebeurde het, op 1 november – na 12,5 jaar wachten. In de laatste minuten van de wedstrijd tegen Portland stapte, voor mij en waarschijnlijk veel basketbalfans, totaal onverwacht, Leons het veld op en speelde 3:29 minuten mee. Eindelijk weer een Nederlander in de NBA. En de avond daarna? Weer 3:24 minuten!

Fantastisch. Hij gaat geen grote rol spelen, maar je ziet dat zijn sterke verdediging perfect past bij het karakter van de Thunder. Hij scoorde zelfs al zijn eerste punt met een vrije worp. Met wat geluk gaan we misschien wel getuige zijn van de tweede Nederlandse NBA-kampioen. En wie weet, krijgt basketbal in Nederland door deze jongens eindelijk een flinke boost.

De mooiste competitie ter wereld is voor mij ineens weer nét iets mooier. Hopelijk zien we binnenkort ook de andere Nederlandse spelers een kans krijgen, en misschien, heel misschien, vormen ze straks een vaste waarde in de NBA. Want die verre droom, van een nieuwe generatie Nederlands basketbaltalent, lijkt nu ineens een stukje dichterbij.