18

De finale van de playoffs. Ik heb er bijna niks van gevolgd. Dallas stond achter en ik ben afgehaakt. Stiekem hoopte ik dat ze het nog spannend zouden maken, maar ik wist al het is verloren zaak. Boston Celtics is voor de 18^e keer in hun geschiedenis kampioen. En dit jaar meer dan terecht.

Het hele jaar stonden ze boven aan. Met Holiday en White hebben ze het beste (verdedigende) backcourt van de NBA, met Tatum en Brown twee jongen supersterren en rolspelers die precies weten wat ze moeten doen. En Joe Mazulla werd op zijn 35^e de jongste coach sinds 1970 die een team kampioen maakte. Diepe buiging.

18 titels. Geen team in de NBA doet hen dat na. De Lakers komen met 17 natuurlijk dicht in de buurt, maar de kans dat Boston er op korte termijn nog één pakt is groter dan dat LA dat gaat doen. Het team is gewoon goed gebouwd en ze hebben de belangrijkste pionnen voor de komende jaren vastgelegd. Een schoolvoorbeeld van goed management door Brad Stevens.

Stevens die zelf als coach geen kampioen kon worden met de Celtics en daarom besloot om in juni 2021 een positie hoger te gaan bekleden. Kijk wat het resultaat is. Wederom gaat de bandwagon door de straten van Boston, wederom een groot feest.

Toch boeide het mij dit jaar niet. Eigenlijk het hele naseizoen niet. Waarom geen idee, misschien omdat ik dit jaar de NBA gewoon iets minder goed gevolgd heb. Niet dat ik het minder leuk vind, gewoonweg andere dingen op mijn pad die belangrijker zijn. En… ik heb het niet zo met de Celtics zonder reden.

Altijd fan van Bird geweest, kon genieten van Kevin Garnett en zelfs Paul Pierce. Jayson Tatum en Jalen Brown, ik vind ze al jaren een superduo. En toch is er iets met die Celtics wat mij niet kan bekoren. En daarom was ik dit jaar vroegtijdige afgehaakt. Misschien omdat ik diep van binnen wist dat zij kampioen gingen worden.

Vanuit de grond van mijn hart: gefeliciteerd aan de mannen in Boston. Volgend jaar liever een andere kampioen.