Niet normaal. Vandaag schrijf ik al weer mijn 208e blog. Dat ik dit al zo lang volhoud, is een diepe buiging voor mijzelf. Niet normaal. Nog net geen vier jaar, want ja ook al zeggen we allemaal dat er 52 weken in een jaar zitten, weten we ook allemaal dat, dat niet helemaal zo is. In september vier jaar, maar nu al 208 blogs. Niet normaal.
De liefde voor schrijven is al begonnen in Hoogeveen. Voor de website van HBV Falcons mocht ik kleine blogs van 150 woorden schrijven. Een speciale ruimte was voor mij gereserveerd op de homepage. Het werden er uiteindelijk drie, omdat de website niet werd bijgehouden en al snel weer offline werd gehaald. Blogschrijven werd voor heel lang in de ijskast geparkeerd.
Ik weet het nog precies: de eerste blog ging over een vergelijking tussen kindersterren. Ik kreeg het voor elkaar om LeBron James en Jim Bakkum (toen in Idols) met elkaar te vergelijken. Dat was in 2003. Ik heb er zelf heel hard om moeten lachen. Ik denk dat niemand het heeft gelezen.
De tweede blog leek het of ik aan het tafeltennissen was, maar uiteindelijk kwam de clou: ik schoot een vrije worp. Mijn hersenen draaiden overuren om het allemaal in 150 woorden gepropt te krijgen, maar ik was heel tevreden over het eindresultaat. Maar toen werd er al gesproken de site weer offline te halen. De derde blog had ik af en ging voor de eerste keer over de Phoenix Suns, deze is nooit gepubliceerd.
Twintig jaar later schrijf ik nog steeds (soms met tegenzin) over LeBron James. Vanaf de eerste blog tot nu heeft hij mij duidelijk geïnspireerd, zonder dat ik echt fan van hem ben. Of misschien stiekem toch. Ik betrap mijzelf er regelmatig op dat ik de man heel erg bewonder. Knap dat hij nu nog steeds op zo’n hoog niveau speelt. Benieuwd wanneer hij gaat stoppen.
De kans is groot dat mijn blogs ook na zijn carrière nog steeds geschreven gaan worden. Maar als het zover is, beloof ik een ode aan hem te schrijven. Wellicht in blog 312.
