Vorige week zondag was ik toeschouwer van misschien wel de beste wedstrijd van dit seizoen in de NBA tot nu toe. En velen vinden dat met mij. Vier supersterren op de toppen van hun kunnen. Phoenix won uiteindelijk van Dallas met 130-126. Het was smullen.
Doncic had wel even tijd nodig om in de wedstrijd te komen, maar scoorde samen met Irving 64 punten. Gelukkig is er altijd nog baas boven baas en waren Durant en Booker samen goed voor 73 punten. Het gemak waarmee deze twee spelers van de Suns scoren is een genot voor het oog. Het ziet er soms zo makkelijk uit en toch is het dat zeker niet. De variatie, de controle. Beter wordt basketbal niet.
Hun eerste drie wedstrijden samen scoorden ze samen 188 punten. Hiermee gaan ze de geschiedenisboeken in. Begin jaren 60 gebeurde dit voor het laatst met duo’s waarvan Wilt Chamberlain één van de twee was. Het zegt nog niks over de toekomst, maar eerlijk is eerlijk: elk team is bang voor deze Suns.
Wat mij wel opviel, is wat een irritante zeikerd Doncic is. Bij elk contact zeurt hij om een fout. Steeds zoekt hij de fysieke strijd op met zijn dikke kont (waar de scheidsrechters niet voor fluiten), knalt er iemand, per ongeluk, tegen hem aan dan is er een pruillipje. Ergerlijk type. Ik was enthousiast over hem, heb er ook over geschreven, maar hij is van de ladder afgevallen. Wat een eikel.
Toch hebben de Suns pech. In de warming up voor zijn eerste thuiswedstrijd verzwikte Durant zijn enkel. De kans is groot dat hij de rest van het reguliere seizoen niet meer terugkeert. Alsof er een duiveltje op zijn schouder zit. Botte pech, steeds geblesseerd. Gelukkig is de kern van het team ervaren genoeg en hebben ze samen de finale al eens gehaald. Durant is een plug-and-play speler, die straks moeiteloos zijn plek weer vindt.
De eerste indruk is meer dan goed. En deze fan kijkt uit naar de volgende wedstrijden van de Phoenix Suns. Ik geloof echt dat met Durant in deze vorm, we aan het einde van het seizoen eindelijk eens kampioen zullen zijn!
Basketbal blog door Richard Veldman 