Geschiedenis

Woensdagochtend was ik onderdeel van basketbalgeschiedenis. Ik kreeg kippenvel van het moment. En dat heb ik niet snel. Dat LeBron James het mij bezorgde, was helemaal bijzonder. Ik was getuige van het breken van het record, waar ik vorige week over schreef. Een record dat waarschijnlijk nooit meer gebroken gaat worden.

Wekker vroeg gezet, onder mijn dekentje op de bank genoot ik. Niet eens vanwege een spectaculaire wedstrijd, maar thuis voelde ik de geladen sfeer in Los Angeles. Voor even leek het of ik er bij aanwezig was. Ik genoot.

Net als de man die naast de zoons van LeBron op de tribune zat. Phil Knight. Medeoprichter van Nike. Terwijl iedereen zijn of haar telefoon in de handen had om het schot vast te leggen, was hij de enige die echt genoot. Ik vind het ook de enige juiste manier om van sport te genieten. Vooral van zulke legendarische gebeurtenissen. Er gaan al genoeg beelden de wereld over, die kunnen niet op tegen de herinnering.

De emoties van LeBron raakten mij. Hij was super geëmotioneerd. Probeerde zijn tranen de baas te blijven, maar het lukte hem niet. Misschien besefte hij nog niet hoe bijzonder het is wat hij had neergezet, tot het hem allemaal even teveel werd. Alle statistieken en gedoe rondom de vergelijking met Jordan opzij geschoven, moet de discussie nu voorbij zijn. LeBron is de GOAT! Niet alleen vanwege zijn inzet op het veld, maar ook vooral voor dat wat buiten het veld gebeurd. Waar hij als rolmodel zijn stem laat horen.

Er waren twee smetjes op de wedstrijd. De Lakers verloren, omdat ze teveel bezig waren met het record en vervolgens vergaten de pot binnen te slepen. Het tengere mannetje bij de tegenstander OKC Shai Gilgeous-Alexander is er eentje om in de gaten te houden. Een hele goede speler in wording.

Daarnaast vond ik de omhelzing van LeBron met Kareem een beetje matjes. Ik ken hun relatie niet, maar deze kwam heel afstandelijk over. Terwijl deze man toch al heel, heel lang het record in handen heeft, en dit vooral deed met tweepunters (in totaal slecht drie drietjes).

Dit terzijde: basketbalgeschiedenis werd geschreven! Als ik er aan denk krijg ik weer kippenvel. Respect voor de GOAT!

Ps. Volgende week volgt mijn mening over de trade deadline, maar dat moet ik allemaal nog even verwerken. WAT EEN WEEK!