Goodbye Bill

Mijn vorige blog was nog maar net vers van de pers toen ik een pushbericht kreeg: Bill Russell is overleden. Velen van jullie zal zijn naam niks zeggen, maar Russell hoort bij de grootste basketballers die ooit het spelletje hebben gespeeld. Een groot verlies, letterlijk en figuurlijk.

Willian Felton “Bill” Russell werd geboren op 12 februari 1934 en zou in de jaren 50 en 60 uitgroeien tot één van de beste basketballers. In de tijd dat er nog geen driepuntlijn was, het spel langzamer ging, domineerde hij het spel. Vooral verdedigend. Gemiddeld scoorde hij slechts 15.1 punt per wedstrijd, maar pakte wel 22,5 rebounds per wedstrijd. Hij was het anker in de verdediging van diverse Boston Celtics teams die in totaal 11 kampioenschappen verzamelden.

Let wel: hij pakte ze alle 11. De enige speler in de historie van welke Amerikaanse Sport dan ook die 11 kampioenschappen op zijn naam heeft staan. In de tijd van de eerste echte rivaliteit tussen twee grote spelers Russell en Chamberlain. Bij de laatste twee in 1968 en 1969 was hij playing coach en daarmee gelijk de eerste gekleurde hoofdcoach in de NBA (en alle Amerikaanse sporten). Russell pakte vijf MVP-awards, was 12 keer een NBA All-Star en pakte veel nominatie voor All-NBA selecties. En dit is nog maar een kleine greep uit zijn NBA prijzen. Daarnaast won hij ook twee NCAA kampioenschappen met de Universiteit van San Francisco en Olympisch goud in Melbourne in 1956.

In een tijd waar gekleurde spelers het niet makkelijk hadden. Of eigenlijk gewoon heel slecht. In de periode dat de segregatie in Amerika op zijn diepte punt was. Ik heb er verhalen over gelezen, die grepen mij bij de keel. Zo mochten de gekleurde spelers niet in het zelfde hotel slapen als de blanke spelers. Russell was een voorvechter van gelijke rechten en trad op als activist. Hij heeft dingen bereikt binnen de NBA, waar de huidige generatie nog van profiteert. Zo stapte hij met donkere spelers van de Celtics en de Hawks van het veld, omdat zijn ploeg werd geweigerd in een hotel.

Ik adviseer iedereen om eens een boek over hem te lezen, want je krijgt een lesje nederigheid. Na zijn carrière was hij tot voor kort nog mentor voor de nieuwe generatie basketballers. Altijd klaar om naar hen te luisteren, altijd klaar om hen van advies te voorzien. Een graag geziene gast tijdens wedstrijden en evenementen met die grote lach op zijn gezicht. De Finals MVP-Award werd naar hem vernoemd.

Nooit wordt hij genoemd in de GOAT-discussie, want daar wordt vooral gekeken naar aanvallend spel (Jordan en LeBron). Maar met alles wat Bill Russell heeft bereikt zowel op als naast het basketbalveld, met de vele prijzen die hij heeft gewonnen en wat waarschijnlijk nooit iemand gaat evenaren vind ik dat hij daarin thuis hoort.

Goodbye Bill! Bedankt voor alles wat je voor de basketbalwereld hebt betekend.