Een paar weken geleden schreef ik een bericht dat ik voor het eerst sinds lange tijd weer ging basketballen. Ik kreeg Whatsapp berichten van mensen die mij succes wensten, steunden, maar toch ook een beetje ongerust waren. Daarom even een korte update.
Het gaat goed met mij. De conditie is nog ok, de spierpijn valt reuze mee. Basketbal technisch gaat het bagger. Dat had ik van te voren voorspeld. Het lijkt of dat bal zwaarder is geworden en de afstand tot de ring verder. Veel airballen, ballen tegen de ringen, maar vooral niet in het netje. Nu ik inmiddels drie trainingen verder ben, kan ik gelukkig zeggen dat het steeds beter gaat.
Afgelopen maandag wel een kleine zweepslag in de kuit. Hoe ouder je wordt hoe langzamer het herstel. Gelukkig ben ik wel weer fit genoeg om morgen weer lekker mee te doen. Het luie zweet is omgezet in actief zweet. Het is heerlijk om weer in de zaal te zijn.
Het is leuk om oude bekenden weer te spreken en nieuwe bekenden te ontmoeten. In een half jaar tijd kan er toch veel veranderen. Jongens, die ineens mannen zijn, omdat ze in de tussentijd vader zijn geworden. En het is mooi dat er nieuwe aanwas voor de club is. Op het eerste oog zelfs jongens die talent hebben en gevoel voor de bal. Daar word ik enthousiast van. En voel ik me toch oud worden.
Enige wat ik minder vind zijn de te harde, nieuwe ballen. De grip is fijn, maar ze stuiteren zo hoog dat je nauwelijks controle over de bal krijgt. Dat zal hoogstwaarschijnlijk aan mij liggen. Mijn voorkeur gaat uit naar ballen die al iets meer ingespeeld zijn. Ballen die al het één en ander mee hebben gemaakt.
Nog drie trainingen dit jaar en dan zit het er al weer op. Het gaat toch snel. Deze zomer toch mijn conditie maar op pijl houden en af en toe een pleintje bezoeken, zodat ik aan het begin van volgend seizoen gelijk weer mee kan draaien als vanouds.
Basketbal blog door Richard Veldman 