Morgen

Morgen ga ik voor het eerst sinds hele lange tijd weer basketballen. Ik zie er tegenop. Niet zo zeer tegen het basketbal, maar wel om de stand van mijn conditie. Ondanks dat ik veel wandel, heb ik verder niks aan beweging gedaan. Laat staan sporten. De laatste keer was bij mijn laatste keer basketbal. Voor mijn gevoel al weer zo lang geleden dat ik niet eens meer weet wanneer dat was.

Ik kan mij ook niet herinneren dat ik ooit zo lang niet gespeeld heb. Twee blessures, spierscheuringen in mijn linker enkel en rechter bovenbeen, hielden mij een tijdje uit de roulatie. Maar zodra ik er weer een beetje op kon staan, was ik al weer in de zaal te vinden om te schieten. Eerder dan de huisarts mij had geadviseerd.

De lockdown en vervolgens niet kunnen, zorgen er voor dat ik nu eind april eindelijk de bal weer op ga pakken. De eerste schoten zullen wel faliekant misgaan en het balgevoel misschien wel compleet verdwenen. Ik ben gewoonweg geen natuurtalent en om op een redelijk niveau te kunnen basketballen moet ik trainen.

Gelukkig is basketballen wel zoals fietsen. Als je eenmaal de slag weer te pakken hebt, gaat het vanzelf. Conditie moet je alleen wel bijhouden. Dus de grote vraag: heb ik ergens nog een beetje conditie verborgen in mijn dikker geworden lijf? Vast wel. Bij vorige onderbrekingen is gebleken dat het uiteindelijk wel meeviel.

Ik weet alleen niet meer hoe laat de training is, dus ik zal straks eerst maar een appje versturen om te informeren hoe laat ik mij kan melden. Mijn tas alvast inpakken, zodat ik morgen niets vergeet. En dan maar hopen dat de maandag, die sowieso al de belabberdste werkdag van de week is, snel voorbij vliegt. Want ik sta te popelen.

Eigenlijk zie ik er helemaal niet tegenop. Ik kijk er naar uit! Basketbal en ik zijn onafscheidelijk. Ik denk zelfs dat basketbal mij wel een beetje mist. Er zijn nog zes trainingen te gaan dit jaar. Hopelijk kan ik er de rest van het jaar bij zijn. Beginnend bij morgen.