Terwijl in Cleveland het All Star Weekend is, worden in Beijing de Olympische Spelen afgesloten. Mijn aandacht gaat vooral uit naar het laatste, omdat ik niks met de eerste heb. De Olympische Spelen hebben iets magisch voor mij. Ik kan het niet omschrijven. Het boeit mij mateloos. Of het nu de zomer- of winterspelen zijn, het maakt mij niet uit. Ik wil er zoveel mogelijk van absorberen.
Vandaag sluit het spektakel in het Vogelnest (Birdsnest), het Olympische Stadion van Beijing. Helaas niet helemaal vol. De reden mag duidelijk zijn. In 2008 zat ik bij de sluiting van de zomerspelen in hetzelfde stadion. Volgepakt met 91.000 mensen. Dat kunnen wij ons nu even niet voorstellen. Hoog op de tribune was ik op zoek naar NBA-spelers. Kon ik er eindelijk eentje in het echt bewonderen.
De enige die ik uiteindelijk in het vizier kreeg was Yao Ming. Niet zie verwonderlijk, want tussen de over het algemeen kleine Chinese delegatie liep een reus. De camera’s van de wereld waren op hem gericht. Of er ook Amerikaanse spelers liepen is mij ontgaan. Yao in zijn eentje maakte eigenlijk alles goed.
En toch was dat niet mijn hoogtepunt die dag. De show was spectaculair en ik heb er van genoten. Maar toen de Nederlandse vlag naar binnen werd gedragen sloeg mijn hart een keer over. Ik wist niet dat ik zo chauvinistisch was. Ik het merkte het ook aan de groep mensen (collega’s) waarmee ik in het stadion zat. Vandaag genoot ik weer van dat moment, toen Irene Schouten het stadion inliep.
Irene Schouten die met drie gouden en een bronzen medaille de beste Nederlandse Winter Olympiër aller tijden is geworden. Een hele bijzondere prestatie. Pieken op het juiste moment. Zij gaf de wereld een ware galavoorstelling. Een voorstelling waar wij nog jaren over na kunnen praten.
In Cleveland daarentegen won een center de 3-Point Contest, kon er niemand in de Slamdunk Contest 50 punten scoren en was de Skill Challenge een draak voor het oog. Wat een sportgala moet zijn, is eerder een lachertje geworden. Hopelijk maakt de All Star Game vanavond alles goed.
Voor de topprestaties moeten we toch terugkijken naar China. De beelden van de medailles die daar zijn gehaald tegen weer en wind, met de laatste, krachtige inspanning. Terug naar het Vogelnest.
