Veertig

Vandaag is mijn veertigste verjaardag. Een mijlpaal? Dat zeker. Ik ben niet zo van het terugkijken, maar ben er trots op hoe ik er voor sta nu ik veertig ben. Ik ben niet alleen jarig. Mijn hele leven vier ik deze dag al met mijn tweelingbroer. En over vier dagen is ook mijn zus jarig. Januari is de maand van de verjaardagen in ons gezin. Helaas vieren wij het voor het tweede jaar op rij niet samen. Volgend jaar maar een dik feest geven.

Van die veertig jaar is basketbal al dertig jaar mijn favoriete sport. En ben ik door mijn broer al vierentwintig jaar actief sporter. De laatste tijd even op een lager pitje. Dat komt straks wel weer. Door mijn broer zijn interesse, is het mijn verslaving geworden. Ik kan me dan ook geen leven meer zonder basketbal indenken. Op welke manier dan ook: spelen, kijken, lezen, schrijven. Met mijn broer stond ik op het veld en mij zus schreeuwde als supporter van de tribune.

Je zult denken dat je als tweeling een hele speciale band heb. Ook omdat wij samen een passie deelden. Ik moet eerlijk zijn: helaas is dit niet zo. Ja, ik heb het mij altijd gewenst. Soms hoop ik het nog steeds. Wij hebben dat niet. De band met broer is net als die met mijn zus. Goed zoals hij is. Maar ik had met niemand liever tweeling willen zijn dan met hem. En ik zou mijn zus nooit voor een andere zus willen ruilen. Ze zijn bijzonder voor mij. Zij hebben een heel speciaal plekje in mijn hart.

Wanneer het moet, weet ik dat ik hen kan bellen en dat ze voor mij klaar zullen staan. En vice versa. Een hechtere band heb ik niet nodig. Het is genoeg dat ik op hen kan rekenen wanneer het nodig is.

Lieve Mirjam en Marcel van harte gefeliciteerd met jullie verjaardag. Ik hoop dat we nog lang niet op de helft van ons leven zijn en dat wij samen nog heel veel verjaardagen kunnen vieren. Ik hou van jullie! Blij dat jullie mijn zus en broer zijn.