Poepen

Poepen is een eerste levensbehoefte. Misschien wel de belangrijkste. Ik zeg wel eens: “Je moet niks behalve poepen”. En zo is het. Het nare gevoel dat je naar de WC moet, maar niet kunt op de plek waar je bent. Ik denk dat iedereen er wel eens mee is overvallen. Daarom ga ik zelf altijd ritueel voor elke wedstrijd of training thuis eerst goed naar de WC. Spelen op een lege maag.

Ook professionals zullen een vergelijkbare handeling doen voor het veld op te stappen. En toch kan het gebeuren dat je plotseling moet. Twee dagen geleden werd er weer eens een oud verhaal uit de hoed getoverd. In het derde kwart van de eerste wedstrijd tussen Celtics en Lakers om het kampioenschap van 2008 overkwam het Paul Pierce. Hij moest zo nodig poepen dat hij niet meer kon lopen en met een rolstoel van het veld werd gereden. Die wedstrijd staat ook bekend om “Wheelchair Game”.

Zoveel jaren later denken mensen (vooral tegenstanders) dat Pierce in zijn broek had gepoept en daarom van het veld moest. Hierop kon hij zich niet inhouden en reageerde: “Als je in je broek heb gepoept ga je toch zeker niet (in een rolstoel) op je eigen poep zitten? Dat doet niemand.” Eerlijk is eerlijk, daar moet ik hem gelijk in geven.

Daarnaast zou je denk ik ook iets in zijn witte tenue moeten zien, maar dat was niet zichtbaar. Met andere woorden hij moest zo nodig, hij deed zijn behoefte en kwam terug in de wedstrijd. “Er waren geen restjes in mijn onderbroek te zien”, aldus Pierce. Mooi toch dat dertien jaar later er nog steeds discussies zijn om dit incident.

Want hoe je het ook went of keert, de Celtics wonnen dat jaar voor het laatst in hun historie het kampioenschap. Misschien wel mede dankzij het poepincident. Wie zou het zeggen. Het geeft ons tegelijkertijd een levensles: maak het jezelf makkelijk en ga voor dat je gaat spelen naar de WC. Je doet er jezelf en je medespelers er een groot plezier mee.