The Bulls Are Back

Ik kijk op mijn NBA-app en er verschijnt een glimlach op mijn gezicht. Waar in de Western Conference reguliere namen de ranglijst aanvoeren (zonder de slow starters uit LA en Phoenix), is de top drie in de Eastern Conference verrassend te noemen. New York, Chicago en Washington. New York vond vorig jaar al de aansluiting, nu melden zich dus twee andere teams die er al jaren van dromen weer mee te doen in de playoffs. Ik weet het, het seizoen is jong, toch is het leuk om te zien.

Chicago. De grootmacht van weleer, trok vorig seizoen een nieuwe GM en coach aan met het doel een nieuw team te bouwen. Een nieuw team die mee kan doe om de titel. In 2017 werd door het toenmalig management de eerste bouwsteen gelegd met de komst van Zach Lavine. Vorig jaar werd Nikola Vučević toegevoegd en deze zomer werd de beurs open getrokken om DeMar DeRozan, Lonzo Ball en Alex Caruso aan te trekken.

Op papier een heel aanvallend team, vooral Lavine, DeRozan en Vučević. Zij staan dan ook niet bepaald bekend om hun verdediging. De veteraan DeRozan is slim genoeg en laat zich niet zomaar passeren, de andere twee hebben een slechte reputatie op dat vlak. Caruso, maar vooral Ball moet hier voor de balans zorgen, samen met tweedejaars speler Patrick Williams (helaas deze week uitgevallen voor de rest van het seizoen). Tot nu toe gaat dat heel goed. Op dit moment de zesde beste verdedigende ploeg in de NBA.

5-1. Een perfecte start van een team dat al jaren aan het ploeteren is. Ik gun het ze. De NBA met een goed Chicago Bulls en New York Knicks is een leukere NBA. Ik hoop dat ze vasthouden waar ze nu mee gestart zijn. Maar laat ik eerlijk zijn, dat gaat heel moeilijk worden.

De Bulls fans zullen uitgelaten zijn, stiekem al terugdenken aan de gloriejaren. Maar zo ver zijn de Bulls nog niet. En in dit team zijn zeker geen Michael Jordan en Scottie Pippen aanwezig. De eerste tekenen zijn positief. The Bulls Are Back! Of nog niet? We gaan het dit jaar zien.