Het is eventjes stil geweest met updates over het boekwerk dat ik voor Dunatos aan het schrijven ben. Niet in mijn hoofd, maar wel op papier. Ik had het even geparkeerd. Soms moet je een pas op de plaats doen om later met volle vaart verder te gaan. Door een leuk gesprek afgelopen woensdag heb ik de energie weer helemaal hervonden.
Voor het eerst had ik een fysiek interview met Vicky Verstappen. Na drie keer telefonisch elkaar gesproken te hebben, ontmoeten wij elkaar nu in levende lijve. Voor mij een bijzondere ontmoeting met de oprichtster van de club. Met passie verteld zij over Dunatos. En het lijkt als de dag van gisteren, terwijl wij het over de jaren 80 hadden.
Af en toe ondersteund met anekdotes van haar man Frans (tevens oud voorzitter en trainer) had ik een leuke ochtend. Het resultaat is dat ik nu een krat vol memorabilia, verslagen, foto’s en clubbladen thuis heb liggen, die ik kan gebruiken voor het boek. Daar word ik blij van. In combinatie met alle verhalen van Vicky, heb ik genoeg informatie om weer door te gaan.
Nu is het weer aan mij om de draad weer op te pakken. De eerste drie hoofdstukken zijn klaar, met behulp van bovenstaande hoop ik dit aantal snel verdubbeld te hebben. Om vervolgens de jaren 90 in te duiken. Ook moet ik nog een aantal interviews inplannen met huidig en oud leden. Met andere woorden: er is werk aan de winkel.
Voor ik aan deze klus begon, wist ik dat het een hele kluif zou worden. En er moet nog veel gedaan worden om een volwaardig boek te krijgen. Toch zegt mijn gevoel dat na het gesprek van woensdag ik nog steeds op (mijn eigen) schema lig. Het moeilijkste gaat nog komen: alle informatie verwerken tot een lopend verhaal en alle gegadigden voor interviews vinden.
Het blijft een eer dit voor mijn club te mogen doen en een duik in de geschiedenis te mogen nemen. Ook al ben ik de laatste tijd niet vaak in de zaal te vinden, ik blijf trots een onderdeel van Dunatos te mogen zijn!
Basketbal blog door Richard Veldman 