R.E.S.P.E.C.T.

Van de Olympische Spelen volg ik alles. Van de Paralympische Spelen heb ik, op een paar hoogte punten na, niks gezien. Shame on me. Deze atleten leggen de zelfde weg af. Hebben ook vijf jaar geknokt om in Tokio aanwezig te mogen zijn. Maar krijgen uiteindelijk niet het podium wat ze verdienen.

Daarom voelde ik mij verplicht om de rolstoelbasketbalfinale Nederland tegen China te zien. Met veel plezier heb ik er naar gekeken. Ik genoot van de strijd in het veld. Ook al werd er niet veel gescoord, ik zat op het puntje van mijn bank. Het Nederlands Team flikte het en pakte de gouden medaille. Knap! Het was de eerste keer dat ik een volledige rolstoelwedstrijd zag en zeker niet de laatste.

Wij kunnen nog veel van deze dames leren. Of laat ik het op mijzelf betrekken: ik kan nog veel van deze dames leren. Er werd clean gespeeld, bijna geen fouten. De full court press die werd gespeeld, was heel vaak effectief. Iedereen kent zijn rol en speelt naar haar volle vermogen. En niet onbelangrijk: er werd geknokt tot de laatste minuut. Het was al lang duidelijk dat de winst naar Nederland zou gaan, maar de dames verslapten niet en gingen al strijdend naar het laatste fluitsignaal.

Een dikke shout out naar het Nederlands Team. Ik wist niet dat zij al vier grote toernooien op rij hadden gewonnen, terwijl ik toch veel basketbal volg. Ook niet dat er op Papendal een speciale trainingsgroep is voor rolstoeltalenten, die er dagelijks trainen. Een totaal onbekende wereld voor mij.

Ik ben gezegend met een gezond gestel. Daarmee mag ik mij gelukkig prijzen. En toch klaag ik vaak bij het minste of geringste pijntje. Misschien moet ik daar maar eens mee stoppen. Er zijn mensen die heel veel erger hebben getroffen, die je er niet over hoort. Die weten simpelweg niet beter en halen het maximale uit de situatie waarin zij leven.

Na het zien van de finale heb ik één woord dat het voor mij samenvat: RESPECT. Bij deze de belofte om vaker naar rolstoelbasketbal te kijken. En bij de volgende editie van de Paralympische Spelen in Parijs zit ik weer op het puntje van mijn bank. Om naast basketbal te kijken naar zoveel mogelijke diverse sporten.