Toernooitje

Yeah! Daar stond ik dan. Beetje onwennig. Voor het eerst sinds oktober vorig jaar betrad ik de sporthal. Ik hoorde de ballen stuiteren, de schoenen piepen en de spelers elkaar aanmoedigen. Terug in de basketbalzaal. Dunatos organiseerde een toernooi en ik vond het hoog tijd zelf ook de schoenen maar eens aan te trekken. Een intern toernooi tegen de fittere basketballers, die al weer een paar weken onderweg zijn.

Het viel mij niet tegen. Mijn conditie is oké, de schotjes vielen er in en ik heb weer veel plezier gehad. Niet alles ging vloeiend. Dat kan ook niet anders met roestige spieren. Talentloze mensen als ik hebben ook gewoon baat bij training en regelmaat. Maandagavond hebben wij nog één kans dit seizoen om te trainen. Vanwege de verbouwing van onze woning moet ik die even skippen. Maar vanaf eind augustus (mochten de Coronamaatregelen niet meer wijzigen) ben ik er weer bij.

Het was fijn om de bekende gezichten weer te zien. Even over basketbal en het leven te praten. Maar vooral zelf gewoon weer even een bal aan te raken. Soms leek het de allereerste training van mijn leven. Vaker merkte ik dat je basketbal nooit verleerd. Leuk en strak georganiseerd toernooi door de club. Goed initiatief aan het einde van een kloterig seizoen.

Wat ook leuk was, dat veel mensen mij aanspraken op mijn Phoenix Suns. Het gaat ze goed. Maar we juichen niet te vroeg. Ze moeten er nog steeds twee winnen voordat ze kampioen zijn. De Bucks zullen niet opgeven. Het is fijn in een jaar dat ik zelf bijna niet kon spelen, dat mijn favoriete team het beste seizoen ooit heeft.

Vrijdag heb ik weer gezien dat basketbal de mooiste sport van de wereld blijft. En vooral wanneer je het zelf mag spelen. Het gaat mij nooit vervelen. Hopelijk is volgend seizoen een “normaal” seizoen. Wordt het iedereen gegund gewoon weer elke week in de zaal te staan. En hebben wij alleen een break tijdens de zomervakantie. Ik kijk er naar uit!