De Aanhouder Wint

Sinds 1993 ben ik fan van de Phoenix Suns. Dat was tevens het laatste jaar dat zij in de finale van de playoffs in de NBA stonden. Eindelijk mogen ze zich na al die jaren weer opmaken voor de eindstrijd. Vanaf dinsdag strijden ze om het kampioenschap tegen de Milwaukee Bucks. Hopelijk met Giannis. Wanneer je kampioen kunt worden, vind ik dat je dat tegen de beste spelers moet doen.

Phoenix is het eerst team dat na een periode van 10 jaar niet in de playoffs te hebben gespeeld de finale bereikt. Dat op zich is al een knappe prestatie. Eigenlijk heel onverwachts. Het is een team in opbouw, maar door de komst van Chris Paul is dit in een stroomversnelling gekomen. Chris Paul die zelf ook voor het eerst in de finale staat, na al 16 jaar actief te zijn in de NBA. The Point God. Misschien wel de beste guard ooit. Alleen nog een God zonder titel. De aanhouder wint.

De aanhouder wint. Als fan word ik beloont voor mijn geduld. Wanneer ik tegen basketbalvrienden en -kenners vertelde dat ik supporter ben van de Phoenix Suns, werd er nog net niet gelachen. De wenkbrauwen die omhoog trokken zeiden genoeg. Ondertussen zijn velen van hen op de Suns bandwagon gesprongen en verklaren ze dat ze het altijd in de Suns hebben zien zitten. Leugenaars. Dat noem je een graantje meepikken om vervolgens een ander jaar weer voor een ander team te juichen.

Waar veel oog is voor alle blessures bij topspelers, moet hier wel de kanttekening gemaakt worden dat het blessurepercentage net zo hoog is als in andere jaren. Het treft dit jaar toevallig meer toppers, waardoor er over overbelasting wordt gesproken. Ja het is een korter seizoen, en ja er zijn veel wedstrijden in korte tijd gespeeld. Maar in de survival of de fittest komen de Suns boven drijven. Ook hier is het de aanhouder wint. Phoenix heeft zijn tegenslagen gekend dit seizoen, maar het teamspel heeft ze gebracht tot waar ze nu zijn.

Lets go Suns! Maak mij trots en grijp die titel! Hoe dan ook: ik blijf voor altijd een trouwe fan!