Vaderdag

Mijn vader was jarenlang mijn coach. Niet aan het basketbalveld, maar aan de tatami. Mijn eerste sport was judo. Ik leerde van mijn vader altijd door te gaan tot het eind, vaak dan valt de beslissing. Een les die ik heb meegenomen toen ik verliefd werd op basketbal. Veel wedstrijden worden in de laatste minuten bepaald, graag trek ik dan aan het langste eind.

In tegenstelling tot mijn moeder is mijn vader de rustige helft. Als hij kwam kijken bij een wedstrijd, hoorde je hem niet echt juichen. Tenzij het er om ging. Dan was hij misschien wel de fanatiekste supporter in de zaal. Nuchter dat hij is liet hij dat natuurlijk niet merken. Stiekem vond hij basketbal een super leuke sport. Ik denk dat wanneer hij zich er in interesseert dat hij een hele goed basketbalcoach zou zijn.

Het nuchtere heb ik van mijn vader. Met soms het wat meer temperamentvolle van mijn moeder. Maar ik laat mij ook niet snel gek maken. Dan moet er wel heel wat gebeuren. Niet in de sport, zeker ook niet de rest van de dag. De enige die ik er mee heb, ben ik zelf. De rust bewaren en op de juiste momenten toeslaan. Ik heb er (samen met anderen) wedstijden door gewonnen.

Vandaag is het Vaderdag. Ik ben niet naar het Noorden afgereisd, maar wil mijn vader toch laten weten dat ik aan hem denk. Dat ik trots op hem ben en dat ik dankbaar ben voor alles wat hij mij heeft geleerd. Al had hij misschien wat meer van zijn kluskennis aan mij over kunnen dragen, dat was nu wel handig geweest tijdens onze verbouwing. Ach ja, je kunt nu eenmaal niet alles hebben.

Papa als je dit leest! Drink vanavond nog een lekkere whisky op jezelf. De beste vader die ik me kan wensen. En als we elkaar binnenkort weer zien, proosten we er samen op. Bedankt voor alles. Hopelijk mogen we nog veel mooie momenten samen beleven. Ik hou van jou!