It’s Oh So Quiet

Avondklok. Een nieuw middel in de strijd tegen Corona. Een verdere inperking van onze vrijheid. Er zijn zelfs mensen die er rellend op straat voor strijden. Dan denk ik: doe nou gewoon normaal. Als we nu nog even volhouden is straks alles achter de rug. Iedereen vindt het te lang duren. Iedereen wil weer terug naar hoe het vroeger was. Laten we de schouders er met z’n allen onderzetten, voor we het weten is het voorbij.

Waarom niet de tijd die over is nuttig besteden? Bijvoorbeeld goede basketbalboeken lezen of goede basketbalfilms kijken (oh wacht, deze zijn er bijna niet). Of gewoon een extra uurtje slapen. Een soort verlengde winterslaap, zodat wij straks op en top fit zijn wanneer we wel weer samen mogen sporten. Zelf de conditie een beetje op pijl houden en klaar is Kees. Toch?

Onlangs was iemand in de appgroep van mijn oude team uit Zwolle er van overtuigd dat dit seizoen de competitie nog hervat zal worden, maar dat denk ik eerlijk gezegd niet. Wanneer de teams in oktober weer tegen elkaar mogen strijden, lijkt mij dat het beste streven. Nu nog even alleen naar buiten met je bal of een rondje hardlopen. De beperking van het niet samen kunnen spelen, omdraaien door individueel beter te worden.

Ja het is nu wel erg stilletjes. Minder sociale contacten, minder activiteiten buiten de deur en ’s avonds veel minder verkeer op de weg. Ik ga er vanuit dat deze maatregelen nut hebben en wij straks deze Corona crisis achter ons kunnen laten. En ik hoop dat iedereen hieraan mee doet.

Is dit weer een betoog om ons aan de regels te houden? Een klein beetje. Maar ik mis het basketballen, het zou toch fijn zijn om weer lekker naar de zaal te mogen rijden. Het is ook een betoog om creatief om te gaan met de tijd die je nu over hebt. Positief blijven en naar voren kijken. It’s oh so quiet, maar voor je het weet is de drukte van het “normale” leven dat wat het ritme van de dag weer bepaald.