Zomerstop

Tijdens de zomer nam ik altijd een basketbalbreak. Even twee maanden niet sporten. De kleine blessures laten herstellen, weer fit worden om het nieuwe seizoen fris te kunnen starten. Hoe ouder ik werd, hoe harder ik de zomerbreak nodig had.

Ook al speel ik nu geen wedstrijden meer, de zomerstop duurt mij nu toch echt te lang. Een lente- en zomeronderbreking in één. Vanaf het moment dat het virus ons lang plat legde, heb ik geen enkele vorm van sport meer uitgevoerd. Waar normaliter de twee maanden rust goed doen, doen de huidige vier dat absoluut niet.

En dan te denken dat er in elk geval nog twee maanden bovenop komen. Alle voornemens om te gaan hardlopen of op een pleintje te gaan spelen zijn aan een stille dood gestorven. Ik vraag mij af of ik de enige ben of dat meer mensen dit mij delen. De motivatie is ver te zoeken.

Bij de pleintjes waar ik langs rijd, is geen mens te bekennen. Misschien dat basketbal wat promotie nodig heeft in mijn gemeente of misschien is er een pleintje waarvan ik het bestaan niet weet. Hardlopers genoeg, maar ik word er al moe van als ik naar ze kijk.

Ik klink depressief, maar dat ben ik absoluut niet. Op sportief vlak is er gewoon weinig voor mij te beleven. Misschien wordt het tijd daar binnenkort verandering in te brengen. Straks weet ik niet meer hoe een bal er uit ziet.

Corona heeft in ieder geval wel één ding duidelijk gemaakt: ik mis basketbal. Ik houd nog steeds heel veel van de sport. En het gaat waarschijnlijk nooit meer uit mijn leven verdwijnen. Dat is best fijn, omdat ik heel lang dacht er klaar mee te zijn. Maar blijkbaar had ik deze periode nodig om tot het besef te komen dat ik niet zonder kan.

Aftellen naar september. Eerst nog even vakantie vieren en dan toch de moed bij elkaar rapen en weer van start gaan. Hardlopen of een bezoek aan het onbekende pleintje. Het maakt mij niet uit welke activiteit het gaat worden. Ik zal fit aan het nieuwe seizoen beginnen!