NBA Draft

Nu er steeds meer wordt gesproken over de komende (misschien voor het eerst ooit digitale) Draft, denk ik terug aan die van 1996. Op 26 juni van dat jaar start de NBA carrière van mijn favoriete basketballer allertijden. Deze draftclass gaat de geschiedenisboeken in als, discussieerbaar, één van de beste drie ooit naast die van 1984 en 2003.

Wat niet ter discussie staat is dat gezamenlijke foto van deze groep de beste ooit is. Ik kan mij nog herinneren dat het de cover van SLAM Magazine was. En op die foto viel hij mij meteen op. Nee niet Kobe, Allen Iverson of Ray Allen. Het was Steve Nash die mij in het oog viel. Misschien omdat het de enige blanke speler van de groep is, maar vooral vanwege zijn tenue. Die van mijn favoriete club Phoenix Suns. Het stond hem goed.

Ook al ging hij twee jaar later tijdelijk naar Dallas, bij zijn terugkomst leidde hij de seven seconds or less Suns van Mike D’Antoni (huidig coach Houston Rockets). Met zijn secondanten Shawn Marion en Amare Stoudemire werd er run en gun gespeeld. De manier van spelen is een blauwdruk van de huidige NBA (veel schieten). Ik vond het om te smullen! Mijn Suns, waren ver voor op hun tijd.

Nash werd pas op de 15^e plek gekozen. Ik denk dat veel General Managers nu nog steeds achter de oren krabben. Wat hebben ze die dag over het hoofd gezien? Kobe op de 13^e plek, Nash op de 15^e plek. De NBA had er heel anders uit gezien wanneer er op die dag andere beslissingen waren genomen. Dat is achteraf.

Ik mis zijn type speler. Veel finesse in de passen, ogen in zijn achterhoofd, goede dribbel, goed schot. Alleen zijn verdediging liet een beetje te wensen over. Maar het was een genot om naar Nash en de Suns te kijken. Wat als hij eerder op het idee was gekomen om vaker driepunters te schieten? Dan waren wij kampioen geweest. Maar ja; wat als?

Kampioen zijn de Suns helaas nog nooit geworden. Wie weet treffen ze dit jaar de speler, die dat gaat veranderen. Hopelijk zit er in deze draftclass een nieuwe Steve Nash.