Ik heb niks met het geloof. Ook al ben ik gelovig door mijn ouders opgevoed. Maar wat wens ik graag dat ik nu non was. Nou ja, om mij gelijk te laten verbouwen dat trekt mij niet. Laat mij dan voor deze periode even monnik in een klooster zijn. Ik ben om twee redenen jaloers.
Ten eerste zullen de broeders en zusters vermoedelijk makkelijker om gaan met het in isolatie zijn en blijven. Dat is immers zo’n beetje hun leven. Het gaat hen vast beter af dan ons doorsnee burgers. Ze zijn niks anders gewend en kunnen zich goed weren tegen alle verleidingen van de buitenwereld.
Ten tweede kan ik dan lekker blijven basketballen. En in vorm blijven. Ik neem mij regelmatig voor om even te gaan hardlopen om fit te blijven, tot nu toe is het er niet van gekomen. En eerlijk is eerlijk: ik denk ook niet dat het er van gaat komen. Toen zag ik een filmpje vanuit het San Leandro-klooster in Sevilla. Een filmpje dat de wereld over gaat. Negen nonnen spelen vrij fanatiek een potje quarantaine basketbal tegen elkaar. Omdat zij toch al samen leven, is er voor hen geen 1,5 meter samenleving.
Wat snak ik nu naar een partijtje basketbal. Even een andere tekst dan de muren van steeds maar hetzelfde huis. Even sociale interactie met andere mensen, maar ook gewoon even lekker sporten en weer beseffen waarom basketbal zo’n belangrijke rol in mijn leven speelt. En niet onbelangrijk: even het luie zweet er uit sporten.
Helaas moeten we er nog even op wachten. We zullen dinsdag waarschijnlijk horen dat de samenleving langzamerhand weer stap voor stap wordt opengesteld. Maar hoe gaan wij in die 1,5 meter samenleving weer aan teamsport doen?
We zullen geduldig moeten blijven. Ondertussen zelf creatief zijn om straks toch goed voor de dag te komen wanneer we weer los worden gelaten. Ik wil niet tijdens de eerste de beste mogelijkheid alleen maar bakstenen gooien. Al is die kans heel groot.
Nondeju! Mijn coronastress is ineens voorbij. Door die nonnen heb ik ineens heel andere stress. Zij hebben het basketbalvlammetje weer in mij doen ontwaken. Hoe raak ik in vredesnaam weer in vorm?
