MJ

Dik onderstreept staat het in mijn agenda. 20 april. De dag dat “The Last Dance” in première gaat. De ESPN documentaire zou eigenlijk later dit jaar van start gaan, maar soms vraagt de tijd om vervroeging. Via Netflix wordt het aan ons vertoond.

De documentaire gaat over Michael Jordan en zijn Chicago Bulls. Voornamelijk over het laatste seizoen dat hij voor de Bulls speelde in het seizoen 1997-1998. Het jaar waarin ze voor de zesde en laatste keer kampioen werden. Naast het sportieve aspect laat het zien hoe teameigenaren en ander hooggeplaatste personen binnen de club “de beste speler ooit” verdrijven van zijn favoriete sport basketbal.

Michael Jordan heeft iets mythisch voor mij. Elke dag zie ik een getekend schilderijtje van hem op mijn kantoortje van Image Republic. En vraag ik mij af hoe goed hij nou eigenlijk was. Ik heb namelijk helaas niet heel veel live van hem gezien. Dus moet ik het doen met oude beelden, documentaires en een tekenfilm. Maar eigenlijk spreken die voor zich. Hij was een geweldenaar op het basketbalveld. Vooral zijn drive om te winnen en alles hiervoor op zij zetten is ongeëvenaard.

Ik weet niet of hij de beste basketballer ooit is. Ik denk namelijk dat zo’n vergelijking niet te maken is. Het spel verandert steeds door de jaren heen. In de jaren 90 werd er anders gespeeld dan nu. Hij is zeker de beste speler van zijn tijdperk. En o ja. Hij was degene die er voor zorgde dat in 1993 mijn Phoenix Suns geen kampioen werden. Ik vergeef het hem, zijn team heeft gewoon verdiend gewonnen.

Het lijkt mij interessant om te zien wat er dat laatste jaar bij de Bulls achter de schermen gebeurde en hoe het hen uiteindelijk toch lukte om voor de zesde keer kampioen te worden. Het is meer dan het sportieve spel op het veld, misschien nog wel meer het psychologische spelletje daar buiten.

Super boeiend. Vanaf 20 april, vijf weken lang, twee aflevering per keer. Ik ga alvast op het puntje van mijn stoel zitten.

Shit, wacht. Ik heb een probleem. Ik heb onlangs Netflix opgezegd.