Vincanity

Half man, half amazing. Ik ken Vince Carter goed. In 1998, het jaar waarin mijn basketbalcarrière begint, wordt Vince als vijfde gedraft door Golden State (en gelijk getrade naar Toronto). Nu die van mij een beetje in het slop zit, loopt de zijne ten einde. Ik heb altijd sympathie voor hem gehad, ook al heeft hij nooit echt de status bereikt die hem was toe gedicht.

Net als ik heeft Vince bij diverse ploegen gespeeld. Soms wat succesvoller dan de andere keer. Waar zijn spel zich vooral boven de basket afspeelde, was en is mijn wereld die buiten de bucket. Zijn atletisch vermogen onderscheidde hem van de rest. Zijn vele, spectaculaire dunks hebben van hem één van de beste dunkers ooit gemaakt. Veel fans herinneren zich nog die over Fransman Frédéric. Hij springt letterlijk over iemand van 2 meter 18 heen om met een dunk af te ronden.

Helaas speelden blessures hem vaak parten. Zijn atletische krachten namen af, waardoor hij zijn spel moest aanpassen. Met succes. Carter werd een dreiging van buitenaf met een goed 3-puntschot. Welkom in mijn wereld Vince. Alleen is zijn schotpercentage iets beter. Het levert hem nooit een titel op in de NBA. Wel heeft hij een mooie erelijst, waaronder; “Rookie of the Year”, 8 keer NBA All-Star en Slam Dunk kampioen in 2000.

Op 4 januari speelde, de inmiddels,  42 jarige Vince Carter met zijn huidige ploeg de Hawks tegen de Pacers. Hiermee schrijft hij geschiedenis. Hij is de eerste speler in de NBA die in vier decennia heeft gespeeld. Hiervoor maak ik een diepe buiging. Vooral omdat hij nog op goed niveau meespeelt en soms zelfs nog de beste speler van zijn team is.

Carter neemt na dit seizoen afscheid van de NBA. En dat mag hij met opgeheven hoofd doen. Hij verlaat de NBA niet via de achterdeur, maar met trots op alles wat hij heeft bereikt tijdens zijn carrière. Ik neem mijn petje voor hem af! Groot respect voor deze man.