Broederliefde

Nee dit gaat niet over de Nederlandse hiphopgroep die met autotune-muziek vooral jongere luisteraars om hun vinger weet te winden. Dit gaat over basketballende broers. In een leuk artikel op nba.com las ik over broers in de NBA. Op dit moment zijn dat er nog al wat. Seth en Steph Curry; Giannis, Kostas en Thanasis Antetokounmpo; Jrue, Aaron en Justin Holiday; Markieff en Marcus Morris; Brook en Robin Lopez. En dan heb ik ze nog niet allemaal genoemd.

Het doet mij terugdenken aan vroeger. Ik speelde jarenlang samen met mijn tweelingbroer. Sterker nog, hij is de reden dat ik ben gaan basketballen. Twee jaar nadat hij was begonnen en ik veel wedstrijden van hem had gezien, wilde ik graag dezelfde beleving hebben. Ik zag hem met de jongens van zijn team veel plezier samen hebben. Ik had alleen maar individuele sporten beoefend en miste het samen met andere strijden. Samen strijden voor het zelfde doel. Vaak winnen, soms verliezen.

Ik ben altijd trots geweest dat ik dit met mijn broer heb kunnen doen. Hij was mijn grote voorbeeld. We maakten hoogte en diepte punten mee, maar dat deden we dan wel samen. Kampioenschappen hebben wij niet gehaald, wel veel tweede en derde plekken. En we hebben vooral heel veel lol gehad. Het dieptepunt was de knieblessure die mijn broer tijdens een wedstrijd opliep. Ik zat op de bank en het ging door merg en been. Misschien speelde ik daardoor wel die dag mijn best verdedigende wedstrijd ooit.

Na een jaar of zes samen te hebben gespeeld, stopte hij. Om het een aantal jaren later nog één keer te proberen met een goed heren team. We werden weer tweede. Inmiddels heeft hij zijn basketbalschoenen aan de wilgen gehangen en is op de racefiets geklommen. Zelf speel ik nog steeds, maar kijk ik met weemoed terug naar die dagen. Hoogtepunt uit mijn carrière.

Ik kan daarom erg goed begrijpen dat, wanneer de NBA broers elkaar treffen of met elkaar spelen, ze met een trots gevoel naar hun broer kijken. Er gaat niets boven broederliefde.