Aangeboren Talent

Trainen is voor talentlozen. Daarom ga ik al 22 jaar naar de sporthal om mijn skills te verbeteren. Maar hoe verbeter je vaardigheden die je niet bezit? Of waarvan je weet dat je deze nooit gaat krijgen? Vroeger kon ik het verwijten aan jeugdige naïviteit. Nu probeer ik het tegen beter weten in.

Ik was altijd jaloers op basketballers die meer talent in hun pinknagel hebben, dan ik in mijn hele lijf. Zestien jaar geleden schreef ik over kindster LeBron James. Zijn talent werd al bezegeld voordat hij zijn eerste profcontract ging tekenen. Een schoenencontract met Nike van 90 miljoen dollar. Vanaf dag één publiekelijk bezit. Iedereen had en heeft zijn mening over hem klaar. Maar LeBron heeft niemand teleurgesteld. Zijn talent is op de juiste waarde ingeschat. Nog steeds is hij de populairste speler van de NBA. Breekt record na record en is nog niet van plan te stoppen. Zijn opvolgers staan alleen al klaar om het stokje over te nemen.

Een daarvan is Zion Williamson. Volgend jaar gaat de “nieuwe LeBron” zijn entree maken in de NBA.  Nu al een hype en nog niet eens begonnen. Zion heeft nog geen schoenencontact, maar twaalf partijen strijden om zijn naam aan hun merk te koppelen. De arme ziel. Als je naar hem kijkt is het echt nog een jochie van 18. Een babyface op het lichaam van een volwassen speler. Hij wordt geleefd. Moet op deze jonge leeftijd al de juiste keuzes maken voor het vervolg van zijn carrière. Maar wat is hij goed! Sensatie gegarandeerd voor de komende jaren.

Tegenwoordig ben ik minder jaloers. Het geld zou leuk zijn. Altijd maar in de spotlights minder. Alle beslissingen die je maakt altijd onder een vergrootglas. Het is een geschenk wanneer je bent gezegend met talent. Het is een last wanneer iedereen hier misbruik van wil maken. Ik hoop dat Zion net zo goed met deze druk om gaat als LeBron. Zodat wij nog jaren van hem kunnen genieten.

Ik ga naar mijn training ver van de spotlights. Misschien volgend jaar wel op Zions schoenen. Dichter bij het krijgen van talent ga ik nooit komen.

Richard Veldman